De avond begon met een Belgisch tintje: Émilie Conter mocht met Portobella van de Fruitkorf (v. Bamako de Muze) het spits afbijten. Zij zette direct de toon in een parcours dat technisch het uiterste vroeg van de combinaties.

Slechts vijf ruiters naar de barrage

Dat het hout hoog en de tijd scherp stond, bleek al snel. Pas bij de prestaties van de Britse topruiter Ben Maher met Enjeu de Grisien (v. Toulon) en de Ier Jordan Coyle met Chaccolino  (Chacco-Blue x Heartbreaker) noteerden we de eerste foutloze rondes. Halverwege de rubriek hadden slechts twee combinaties de nul vastgehouden, wat de moeilijkheidsgraad van deze Grand Prix onderstreepte.

Zinderende finale

Ben Maher opende de barrage ijzersterk met een snelle, foutloze rit en legde de druk direct bij de concurrentie. Daniel Coyle nam alle risico’s om de tijd van Maher te verbeteren, maar moest dat bekopen met een springfout.

Toen was het de beurt aan Kent Farrington. Met de extreem voorzichtige Greya (v. Colestus) reed hij een fabelachtige ronde waarin hij overal de kortste wendingen opzocht. Hij nam de leiding met overmacht over. De laatste starter, de Duitse snelheidsspecialist Richard Vogel, dook met Gangster Montdésir (v. Kannan) nog onder de tijd van Farrington, maar een balk op de allerlaatste hindernis verwees hem naar de achterhoede.

Farrington: "Mijn absolute favoriet"

Voor Farrington is de overwinning in de Rolex Series extra speciaal omdat het een thuiswedstrijd betreft. "Wellington is uitgegroeid tot een echte paardensportcommunity. Het is geweldig om hier te winnen tegen de beste ruiters ter wereld en het seizoen zo in stijl af te sluiten," aldus een opgetogen Farrington.

Over zijn winnende merrie Greya is hij lovend: "In deze sport werk je met veel goede en atletische paarden, maar soms kom je een uitzonderlijk paard tegen. Greya is zonder twijfel mijn 'all-time favorite'. Ze is atletisch, intelligent en extreem voorzichtig."

resultaat