Impress-K sloot de individuele finale af op 5,60 strafpunten, achter wereldkampioen Steve Guerdat (Zwitserland, 0,86) en voor de Brit Harry Charles (7,17) die sinds vorig jaar getrouwd is met Eve Jobs, de dochter van Apple-oprichter Steve Jobs. In de landenwedstrijd van vrijdag pakte België zilver achter Duitsland en voor Groot-Brittannië.

Voor de fokkers, Tony Raman en Mieke Strobbe, is dat het voorlopige eindpunt van een verhaal dat begon met een koe.

“Ik doe koeien rijden en paarden melken. Andersom dus.”

Mieke Strobbe groeide op op het Kattenheye in Laarne tussen de varkens en de koeien. Het enige paard van de boerderij ging “op vakantie” en kwam nooit terug.  “Mijn papa wou geen paard of pony om mee te spelen,” zegt ze. Dus maakte ze de koeien maar zadelmak. Springen inbegrepen!

Haar man Tony kwam uit de haflingerwereld, en werkte als koetsier in Gent. Toen de twee elkaar ontmoetten op de trouw van Miekes broer, wiens droom het was om te trouwen met een vierspan, was het liefde op het eerste gezicht en zodra Tony naar de boerderij verhuisde kwam er al snel een haflinger op de hof.  En dat het uiteindelijk een paardenmelkerij werd, maakt de omkering compleet. Haar eigen samenvatting van vijftig jaar boerenleven: “Ik doe koeien rijden en paarden melken. Andersom dus.” lacht Mieke.

“Ze riep me met haar ogen, niet met haar oren”

Een groot deel van de paarden die vandaag op de hoeve geboren wordt, stamt af van één merrie: Eloubet van de Doorndonkhoeve, een dochter van Kannan uit een Baloubet du Rouet-merrie. Ze kwam er bij toeval. Het koppel ging een haflinger bekijken die te koop stond. In de box ernaast stond Eloubet en Mieke was op slag verliefd. “Vanaf de eerste blik. Ze riep me met haar ogen niet met haar oren!” (nvdr: Eloubet heeft hele lange en grote oren) Maar Tony en Mieke konden de merrie eigenlijk niet kopen. De verkoper zei het onomwonden: “Jullie zitten in de haflingers: dat is geen spek voor uwen bek.” “We zeiden dat we dan de haflinger ook niet gingen kopen,” legt Tony uit. Uiteindelijk ging de deal toch door en kwamen zowel Eloubet als de haflinger naar het Kattenheye. Twee weken later trok Eloubet haar slagader door. Ze werd op de kliniek genaaid maar het oordeel was meteen duidelijk: nooit meer sport. Ze zou geen enkele wedstrijd lopen.

“In die tijd was VDL Stud heel bekend,” vertelt Mieke, “en dus trok ik naar het verre Bears in Nederland en koos er Indoctro uit.” Daarmee was Indoktro-K van ’t Kattenheye het eerste hengstenveulen dat op de hoeve gefokt werd. “We gingen er als veulentje mee naar een veulenveilingselectie, maar eens we daar waren, raakte hij tijdens het uitladen de haak van de trailer en blesseerde hij zich. Hij kon dus niet meedoen aan de veilingselectie.” Twee jaar later stonden ze op de hoeve met een tweejarige hengst en geen plan. “Braaf. Maar wat doe je met een hengst?” Tot hengstenhouder Jan Vermeiren uit Wuustwezel vroeg: “Hebt ge nog iets staan? Breng maar mee.” Indoktro-K sprong één keer vrij. Er kwam een deal, dan de BWP-hengstenkeuring waar hij meteen goedgekeurd werd en dan de hengstencompetitie, die hij meermaals won, en de Belgische cyclus, een circuit waar jonge toppaarden zich meten om later door te breken in de topsport. Indoktro-K won daar meermaals, onder andere in Gesves en Lummen. Later sprong hij in Amerika tot op 1m50-niveau.

(ADV.) ONTDEK UW NIEUWE FOKKERIJ KANS MET EQUBREEDING.AUCTION - 15 SEPTEMBER 2026

Dat zijn zoon vandaag vicewereldkampioen is, maakt Impress-K een tweede generatie Kattenheye. “Een eerste kan misschien wat toeval zijn. De tweede is toch iets meer verankerd aan ons bedrijf,” vertelt Mieke trots. 

Het eerste veulen was meteen het beste van het land

Nog vóór de warmbloeden was er de haflingerfokkerij, en die namen ze even ernstig. Beauty-K van ’t Kattenheye, geboren in 1993, was het allereerste veulen dat op de hoeve ter wereld kwam. In 1997 werd ze als vierjarige nationaal kampioene bij de Belgische haflingers, en in 1998 opnieuw. Mieke was 26 en zo waren Mieke en Beauty-K het jongste kampioensduo ooit. Dat kampioenschap vond plaats in Azelhof in Lier, waar negenentwintig jaar later nog heel wat Kattenheyers rondspringen in dezelfde ring.

Een melkveulen en Bruce Springsteen

In 2014 schakelde de melkerij over van haflingers naar warmbloeden. Julia van de Donkhoeve, een dochter van Vagabond de la Pomme, zat in een lot merries dat gekocht werd om drachtig te maken en daarna te melken. Ze had zelf nooit gelopen.

“Maar als je haar grootmoeder Utopia bekijkt, die heeft zelf goed gepresteerd en ook een brede tak opgebouwd van paarden die presteren. Dus waarom zou je Julia dan geen kans gegeven hebben?” Dat maakt Impress-K dus ook familie van Don Juan van de Donkhoeve, het paard waarmee Jessica Springsteen, dochter van Bruce Springsteen, internationaal reed en naar de Olympische Spelen van Tokio trok.

Julia’s eerste veulen op de hoeve was een grote, zwarte hengst. “Eigenlijk hetgeen dat ik al heel lang wou. Ik had het niet verwacht, maar kijk, daar was hij: een zwarte hengst.” Hij kreeg zijn naam op het moment zelf. “Ik was wel onder de indruk: impressed!” Impress-K groeide op als melkveulen: overdag bij zijn vriendjes terwijl de merries gemolken werden, ’s avonds en ’s nachts bij zijn moeder. Tot zijn zeven maanden. “In die tijd deden we ook nog heel veel groepsbezoeken, want als enige paardenmelkerij in België lokten we heel wat nieuwsgierigen. Er kwam iedere keer een bus van vijftig mensen op bezoek. Die gingen allemaal naar de veulentjes: aaien en doen. En Impress was altijd haantje-de-voorste om de meeste en de leukste strelingen mee te maken!” vertelt Tony.

Het toekomstige WK-paard van België werd, met andere woorden, geaaid door bussen vol dagjestoeristen.

Gevonden door een Harley-Davidson

Op dertig maanden werd de hengst verkocht en kwam zo bij België's Niels Bruynseels, tevens trainer van Thibeau Spits. Impress-K vertrok naar de weiden van Niels en toen Patrick Spits later enkele paarden ging proberen voor zijn klanten, deed hij dat op zijn Harley-Davidson. Het was een succesvolle dag, want Patrick vond maar liefst vijf paarden bij Niels. Toen hij daarna naar huis wou vertrekken en zijn Harley startte, schrok een van de jonge paarden in de wei en maakte daarbij een indrukwekkende sprong. “Mijn mond viel open,” vertelde Spits daar later over. “Wat een fenomenale sprong maakte dat paard. Ik moest hem hebben!” En zo geschiedde…

Spijt van die verkoop hebben de fokkers nooit gehad. “Bij ons zou hij nooit zoveel kansen gekregen hebben als hij nu gehad heeft. Wij zijn fokkers en wij zijn veel thuis. Gans dat verhaal van dat rijden, dat kunnen wij gewoon niet.” Wie er ondertussen het meeste geld aan verdiend heeft? “Hopelijk de familie Spits,” lacht Tony. “Die hebben nu ook al de meeste kosten gemaakt.” Wat de fokkers er wél aan overhielden, zijn de reizen: “We zijn zeker geen stadsmensen, maar we hebben ondertussen al vier of vijf citytrips gezien. Allemaal dankzij Impress-K en de familie Spits-Ceulemans, die ons actief betrekken. Dat hadden we zonder hem nooit van zijn leven gedaan!”

Bijna gestopt

Twee jaar geleden dreigde het hele bedrijf te verdwijnen. “We kregen te horen dat ze eigenlijk een autostrade over ons bedrijf gingen leggen,” zegt Tony Raman. “Dat was bijna het moment om te stoppen met het ganse Kattenheye gedoe. Maar niemand of niets had zekerheid, dus je moet wel verder.” Het plan lijkt intussen getemperd.

Maar de autostrade is niet het enige. Gevraagd naar het moeilijkste uit twintig jaar fokkerij, noemt Mieke niet de paarden maar haar man: “De vele accidenten die Tony al gehad heeft. Hij heeft toch al een paar keer op de intensieve gelegen. Als ik daaraan terugdenk, dan denk je soms: waar ben ik mee bezig?”

Tony zelf houdt het korter. “Als de mensen mij zien wandelen, dan zien ze dat ik geen correct paard niet meer ben. En als ze naar mijn hoofd kijken, dan zie je dat er zo wat blutsen in zitten. De rest houden we bedekt onder de kledij.” lacht hij. “Paarden fokken kost een gans leven en veel grijze haartjes, als je er niet van gebeten bent, begin je er beter niet aan.” Maar als je er toch aan wilt beginnen, zegt Mieke: “Doe dan vooral uw eigen zin! Geloof uw eigen verhaal en probeer er iets van te maken. En volhouden, vooral volhouden!”

Nummer twaalf van de wereld

Impress-K is de bekendste, maar hij staat niet alleen. Op de wereldranglijst van fokkers van springpaarden van de WBFSH, de internationale koepel van sportpaardenstamboeken, staan Tony Raman en Mieke Strobbe in juli 2026 op plaats twaalf van de wereld. Wat er verder uit hun stallen kwam: Pixel-K van ’t Kattenheye is na Impress-K hun succesvolste sportpaard. De ruin uit Florence van de Donkhoeve won in maart 2025 met de Duits-Amerikaanse ruiter Ansgar Holtgers Jr. de Grand Prix van 200.000 dollar op het Winter Equestrian Festival in Wellington, Florida, de eerste viersterren-Grand Prix uit Holtgers’ carrière. In juni van dit jaar won hetzelfde paar de Grote Prijs van Gelderland. Pixel-K verdiende internationaal bijna 200.000 euro aan prijzengeld!