De mainstream media is dol op de paardensport, maar alleen als die blinkt. Ze schrijven over de kinderen van miljardairs in onze sport, over paarden met de prijs van een kantoorvilla en over competities die worden gepresenteerd als global content plays. Toen één - met de steun van de KBRSF - het programma ruiters lanceerde, was ik vol hoop. De teleurstelling was groot. Ik zie geld, geld en ... geld! Maar ik wilde de modder zien, de realiteit, de combinatie van onze sport!
Laten we eerlijk zijn: wij hebben dit zelf laten gebeuren. We hebben de sport laten inkleuren met de woordenschat van de durfkapitalist. Maar precies daar zit de grootste bedreiging voor onze toekomst: een paard is geen aandeel.
De prijs van de ontkoppeling
Wanneer we toelaten dat paarden worden behandeld als assets - speculatieve objecten waarvan de waarde wordt losgekoppeld van hun lichaam, hun vertrouwen en hun karakter - snijden we de wortels van onze eigen sector door. In de financiële wereld van de elite worden paarden gevlogen als CEO’s en verzekerd als vastgoed. Maar een paard is geen dood object. Het is een wezen wiens “waarde” elke dag afhangt van zijn gezondheid, zijn angst, zijn bereidheid om voor ons te blijven verschijnen. Zodra we dat uit het oog verliezen voor een plekje in de glossy media, verliezen we ons bestaansrecht.
“De sector is uiteengevallen in twee realiteiten die elkaar nauwelijks nog begrijpen. Het gevaar is niet dat er geld in de sport zit — sport heeft middelen nodig. Het gevaar is dat we de glimmende versie zijn gaan accepteren als de enige versie die ertoe doet.”
